Dirk Luijmes en Paul van Tongeren op herhaling in de ‘Nacht van Nietzsche’
Stel je eens voor; het leven dat je tot nu geleefd hebt zul je ontelbare keren opnieuw moeten leven, volledig identiek en zonder iets nieuws…Zou je volmondig ‘ja’ roepen of zou je er niet aan moeten denken? Zou je de verleiding kunnen weerstaan door je antwoord niet te beginnen met ‘Ja, maar dan wel met de wijsheid van nu…’? Wellicht wordt de essentie van Nietzsches vraag meer voorstelbaar indien je dat leven aan de hand van twee zandlopers die enkele keren worden gekeerd…